Papierowe dokumenty wykorzystywane w transporcie publicznym muszą spełniać określone oczekiwania techniczne i organizacyjne. Ich przygotowanie wiąże się nie tylko z naniesieniem podstawowych danych, lecz również z uwzględnieniem sposobu sprzedaży, przechowywania i późniejszej sprawdzeniu. Bilety komunikacyjne różnią się między sobą formatem, konstrukcją oraz ilością informacji, które trzeba na nich umieścić.

Wpływa na to przede wszystkim rodzaj taryfy i sposób naliczania opłat. Bilet jednorazowy może zawierać wyłącznie cenę, oznaczenie przewoźnika i miejsce na potwierdzenie rozpoczęcia przejazdu. W przypadku dokumentów okresowych konieczne jest jednakże przewidzenie przestrzeni na dane dotyczące terminu ważności, rodzaju uprawnienia czy strefy obowiązywania. Projekt powinien uwzględniać także warunki sprawdzeniu, ponieważ poszczególne informacje muszą być łatwo dostępne i czytelne bez konieczności szczegółowego prześledzenia całego dokumentu.

Jednym z poważniejszych etapów przygotowania papierowych nośników jest wybór sposobu nanoszenia treści. Druk biletów wymaga uwzględnienia rodzaju papieru, przewidywanego nakładu a także dodatkowych czynności wykonywanych podczas produkcji. W zależności od przeznaczenia wykorzystuje się papier w rolach, arkuszach lub bloczkach. Każde z owych rozwiązań wiąże się z inną organizacją pracy i sposobem oddzielania gotowych egzemplarzy. Przy biletach przeznaczonych do sprzedaży w automatach szczególne znaczenie mają powtarzalne wymiary a także właściwości materiału. Nieprawidłowa grubość może powodować trudności z przesuwaniem papieru, a nierówne cięcie wpływać na działanie mechanizmu podającego. Warto także zwrócić uwagę na odporność nadruku na ścieranie. Dokument na prawdę często zmienia miejsce przechowywania, jest składany lub noszony razem z innymi przedmiotami, dlatego zbyt delikatne oznaczenia mogą z w pewnych sytuacjach stać się nieczytelne.

W określonych zastosowaniach zwyczajny nadruk uzupełnia się dodatkowymi rozwiązaniami ograniczającymi sposobność fałszowania dokumentów. Druk zabezpieczony może obejmować zastosowanie papieru o specjalnych właściwościach, indywidualnych oznaczeń, wzorów nieprostych do odtworzenia lub elementów widocznych dopiero przy użyciu odpowiedniego oświetlenia. Spotyka się też mikrodruk, czyli bardzo drobne napisy, których właściwe odwzorowanie wymaga adekwatnej jakości utworzenia. Poszczególne zabezpieczenia dobiera się do charakteru dokumentu i sposobu jego sprawdzania. Inne rozwiązania mogą być stosowane przy biletach o niskiej wartości, a inne przy dokumentach uprawniających do wielokrotnych przejazdów przez dłuższy okres. Powinno się co więcej uwzględnić, że dodatkowe elementy wpływają na projekt graficzny i mogą wymagać zmiany ustawień urządzeń drukujących. Ich rozmieszczenie nie powinno utrudniać odczytywania głównych danych ani zasłaniać miejsca przeznaczonego na oznaczenia kasownika.

Osobnym zagadnieniem jest numerowanie i identyfikacja poszczególnych egzemplarzy. W wielu systemach sprzedaży bilety otrzymują indywidualne numery, które pozwalają kontrolować kolejność wydawania dokumentów oraz przypisywać je do określonych serii. Takie rozwiązanie wymaga zachowania ciągłości numeracji i sprawdzenia, czy żaden zakres nie został przypadkowo powielony. Podobnej testom wymagają kody kreskowe a także kody dwuwymiarowe, jeżeli już są wykorzystywane do weryfikacji przejazdu. Ich poprawność zależy nie tylko i wyłącznie od zawartości danych, ale również od kontrastu, wielkości i dokładności nadruku. Przed wykonaniem większego nakładu istotne jest sprawdzenie próbek na urządzeniach, które będą wykorzystywane podczas dystrybucji albo testom. Umożliwia to wykryć problemy z odczytem, niewłaściwe rozmieszczenie treści lub niezgodność wymiarów z wymaganiami technicznymi. W praktyce wręcz drobna korekta projektu może wymagać ponownego przygotowania plików i ustawień produkcyjnych, szczególnie gdy bilety zawierają zmienne dane albo kilka rodzajów oznaczeń.

Polecana strona: druk biletów.