W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija własne umiejętności ruchowe, niemniej jednak nie oznacza to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tym samym momencie dobrze zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których należy połączyć słuchanie rozpiski z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci używa ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz dobrego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przeanalizowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt bardzo szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przeżycie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się także w zależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i nie gorzej rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Całkiem inaczej można organizować ćwiczenia dla początkujących przedszkolaków, a zupełnie inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie ma także liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najłatwiej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą we własnym zakresie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednak zauważyć drobne usterki i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas nauki potrzebne jest więc stopniowe oswajanie z zasadą kontroli ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w późniejszym czasie można łączyć je całkowicieejsze sekwencje. Takie podejście daje możliwość także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się również funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję trzeba zmienić we właściwym momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami należy zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w kategorii dzieci wykonujących różnorakie ruchy równocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobów poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni bardzo szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, w szczególności gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto więc uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz też wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń a także oczekiwania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Sprawdź: Aikido w Gdańsku.